Facebook: van menig favoriet tot vreselijk fataal

Ah, ik weet dat ik het niet mag doen. Niet voor de triljoenste keer dit onderwerp aansnijden. Het steekt zwaar tegen, altijd datzelfde gezever. Ik kan het echter niet laten. Excuses op voorhand.

Tot op de dag van vandaag is het eerste woord dat baby’tjes na lang onverstaanbaar gebrabbel produceren nogal vaak  ‘mama’ of ‘papa’. En hop, de trotse ouders in kwestie delen het blijde nieuws op Facebook.  Zo zijn alle tantes, ooms, dichte en verre vrienden, collega’s en met wat geluk ook nog de hippe grootouders in één klap op de hoogte van deze vorderingen. ‘YES! Zoon/dochter heeft eindelijk eens twee lettergrepen die samen een bestaand woord vormen geproduceerd!’ Voorheen (wat wil zeggen voor allerlei sociale netwerken ons gingen dwingen om wat dan ook te delen) zou zoiets in één van die ondertussen haast vintage babyboekjes genoteerd worden. Dus ik denk dat ik m’n punt gemaakt heb: de sociale media heeft een serieuze verandering op gang gebracht (ofwel: ze heeft heel wat verkloot).
‘Mama! Papa! Wat was het eerste woordje dat ooit uit m’n mond kwam?’ – ‘Oh, dat weet ik nog wel, laat ik even m’n oudste Facebookberichten checken.’

Is dit wat ons te wachten staat? Een tijd waarin we met ‘vrienden’ niet langer de mensen bedoelen met wie je goed kan praten en plezier hebt, maar de vele oppervlakkige contacten op Facebook? Let’s hope not. Eerlijk, ik heb er ook een account, als leek zou ik immers deze sociale netwerksite niet zo bikkelhard kunnen beoordelen, maar daarop voeg ik enkel mensen toe die ik écht ken. Niet de eerste beste pipo’s die denken dat ze we bevriend zijn, omdat we op dezelfde school zitten of omdat we een aantal gemeenschappelijke vrienden hebben. Laat me niet lachen. 

Noot: Ik krijg wel constant opmerkingen over hoe weinig facebookvrienden ik heb. Alsof ik als een vriendeloze sukkel door het leven ga , gewoon omdat ik nadenk voor ik de ‘bevestig vriendschap’-knop aanklik.

Dan heb ik nog niet gesproken over dat constante gemanipuleer op Facebook. Alles wat je leuk vindt, bekijkt, reageert, etc. houden hun slimme marketeerders bij en op basis daarvan bepalen ze met welke advertenties ze je zullen bestoken. En aangezien ik ook een account heb, zoals ik al eerder vermeldde, kon ik het niet laten om even te checken wat ik aan reclame op mijn startpagina heb staan. Blijkbaar ben ik geïnteresseerd in treininfo naar school, jurkjes met 75% korting, een fotograaf die zowel professionele als amateur-modellen op de gevoelige plaat vast legt en Birdy’s Skinny Love. Tja: ‘Come on skinny love, what happened here?’ Ik weet echt niet waar ze het vandaan halen en hoe de weerloze gebruikers, waaronder mezelf, het blijven toelaten.

En mensen raken steeds meer verslaafd aan deze site. Onlangs moest ik tijdens een bibliotheek-bezoek de openbare computers gebruiken om een aantal recensies op te zoeken. Ik heb me tijdens dat half uurtje dat ik de pc mocht gebruiken, heel erg geschaamd telkens ik mezelf erop betrapte mee te kijken met de volwassen man naast me die constant aan het ‘facebooken’ was. Oke, ik begrijp dat sommige mensen zich misschien geen computer kunnen aanschaffen, maar is openbaar in de bibliotheek, en ik was niet de enige die kon meekijken, steeds profielen en foto’s van je ‘vrienden’ bekijken dan zo’n geweldig alternatief? Ik dacht het niet. Mocht hij dit trouwens ooit lezen: leuke foto hoor, zo zwemmend met de dolfijnen!

Mijn oma heeft nu trouwens ook Facebook. Het lijkt wel een openingszin, want het eerste wat mensen daarop zeggen is: ‘Wauw, leuk zeg, zo’n hippe grootmoeder.’ Dan moet ik echter meteen een kanttekening maken bij dat feit. Het was namelijk mijn opa die als nieuwjaarscadeau een laptop had gekregen. Hij is nog steeds jong van geest en een verstandig man dus we wisten allemaal wel dat hij er overweg mee zou kunnen. Maar uiteraard is m’n oma met internet in huis ook in de val van Facebook gelopen. In het begin vond mijn grootvader dat niet erg, ze mocht gerust elke dag wel even een uurtje op (lees: Facebook checken), maar na verloop van tijd wilde ze dat steeds vaker en vaker en toen hadden ze hun befaamde Facebook-ruzie. Mijn oma heeft het dan maar opgelost daar zich een tweede laptop aan te schaffen, en ja, enkel en alleen om naar hartenlust te kunnen ‘facebooken’… en natuurlijk uitgebreid de profielen van haar kleinkinderen te kunnen controleren.

Dat is ook het probleem: Facebook raakt overal weg mee, omdat zoveel mensen eraan verslaafd zijn. Neem nu die compleet overbodige timeline die ze hebben ontwikkeld. Ik vind er niks en zal er nooit iets aan vinden, maar binnenkort wordt hij verplicht m’n strot doorgeduwd. Stof genoeg voor een niet zo genuanceerde discussie in de klas, waarbij ik één klasgenote citeer (lees in het West-Vlaams): “Zeg, als ze da doen, benk daar weg wih! Wuk een belachelijk dingne is me da!” Toch ben ik zeker dat ze er na de verplichte invoering van de tijdslijn nog altijd zal zijn, want je account verwijderen is stilletjes aan de volwassen versie van weglopen geworden. We weten allemaal dat je het voor de aandacht doet en het is haast onwaarschijnlijk dat je nooit terugkomt.

Trouwens, heeft er iemand al eens over nagedacht hoeveel relaties kapot gaan met Facebook als de echtbreker? Vandaag las ik alweer een artikel in Libelle (Ja, ik lees dat op het toilet.) over een man die zijn eerste echte grote liefde terug gevonden had via de site. Hij had ondertussen al een gezin, maar een afspraakje met die leuke dame kon toch helemaal geen kwaad? Mispoes, de eerste kus was ‘magie’ en hij wist meteen dat zij de ware was. Zijn lieftallige echtgenote werd zijn niet zo lieftallige ex-echtgenote en hij met zijn oude vlam hoopte hij die verliefdheid van vele jaren terug te herbeleven. Wat een mooi verhaal voor de (eventuele) kleinkinderen. ‘Weet je dat oma en opa elkaar eigenlijk hebben teruggevonden via Facebook. Ja, ja, in de goeie ouwe tijd ging dat nog zo!’

Eigenlijk voel ik me wel een beetje schuldig. Ik heb nu al bijna twee A4’tjes vol geschreven met alleen maar gezeur over deze sociale netwerksite, terwijl ik ondertussen al drie notificaties heb. Zou Facebook iets geworden zijn als roken? Het is algemeen bekend dat het niet zo goed voor je is, maar eenmaal je ervoor gewonnen bent, is er nog maar een moeilijke weg terug. Een weg die vele mensen liever vermijden, waardoor ze dus de afslag nooit nemen. En zo zal ook Facebook ongetwijfeld blijven bestaan, wat geen probleem zou zijn, moest ik niet Lore Declerck, maar wel Mark Zückenberg heette.