Noot: aangezien ik dit heb kunnen publiceren, zit ik natuurlijk NU niet meer zonder internet. Zie het maar als 'het dagboek van het meisje dat eens paar dagen zonder internet zat'.
Al
wekenlang wordt mijn familie geteisterd door een zeer slechtwerkende
internetverbinding. Het is maar best dat de router geen gevoelens heeft of hij
zou zich van een brug storten na het horen van al de verwijten die hier in huis
de laatste tijd rijkelijk klinken. Alhoewel, bij nader inzien zou hij gerust mogen
verdwijnen en nooit meer terugkomen. Met veel plezier zou ik hem door een
gloednieuwe vervangen die tenminste doet wat we van hem vragen. Gelukkig, heeft
mijn vader eindelijk actie ondernomen nadat we voor de zoveelste keer urenlang
afgesloten waren van het wereldwijde web.
Gisteren,
een vrijdag, belde mijn vader nog met één of ander Belgacom-mens (zie dit zeker
niet als product placement), maar dat gesprek liep, althans volgens mijn vader,
niet zo vlot. Eerste wilde Mariska een lasser laten langs komen… op dinsdag. Dat
was in mijn vaders ogen een zeer onredelijke oplossing, aangezien hij als
webdesinger altijd op internet moet kunnen rekenen. Vervolgens stelde Mariska,
een beetje in paniek waarschijnlijk, je wil mijn vader immers echt niet aan de
lijn hebben als hij geërgerd is, voor om een internetstick op te sturen met de
post. Weer vergeefse moeite, want er stond een verlengd weekend voor de deur, waardoor
de stick zou hier dus zeker niet vroeger geraken dan meneer de lasser.
Uiteindelijk besloot het arme meisje om er zich van af te maken en ons naar de
dienst financiën door te verwijzen, waardoor we ons ondertussen de eigenaar
mogen noemen van ons allereerste dossier bij Belgacom. Maar internet? Dat is er
nog altijd niet.
Het
zijn in zo’n situaties dat ik moet ontdekken hoe erg ik op dit medium gesteld
ben. Ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat toegang tot
internet wel eens een onofficiële basisbehoefte van de eerste wereld zou kunnen
zijn. Al zal dat wel niet altijd voor nuttige toepassingen zijn. Waarschijnlijk
zijn er al een heleboel uren van de levens van een heleboel mensen verloren
gegaan, allemaal opgeslurpt door het wereldwijde web. Daar mag je helaas ook
mezelf onder rekenen. Toch was ik er nog niet zo lang geleden van overtuigd dat
eigenlijk de tv de grote boosdoener was op het vlak van tijd verspillen. Als
een echte messias verkondigde ik te pas en te onpas: “Wil je slim worden? Gooi
je tv weg!” Die redenering heb ik wel nog nooit wetenschappelijk kunnen
onderbouwen, maar het feit dat een aantal van mijn leerkrachten die zich in
mijn ogen zeer slim mogen noemen, geen tv hebben, zei voor mij toen genoeg.
Al
slagen zij er waarschijnlijk wel in om het internet vervolgens voor
interessante en leerrijke doeleinden te gebruiken. Ik daarentegen, zit zoals al
bij elke tiener, elke dag op Facebook, Twitter, Youtube, etc. Heel soms, als ik
eens wat tijd overheb, zou ik wel eens De Standaard online lezen. Dan ben ik
trots dat ik toch even de actualiteit heb gevolgd. Maar als ik me dan weer een
uur heb beziggehouden met andere dingen, terwijl ik nog bergen ander werk heb
liggen, word ik altijd een boos op mezelf. Dan probeer ik me voor te nemen dat
de volgende dag wel een productieve dag zal worden, maar vaak loopt dat dan
weer op hetzelfde uit. De lokroep van het internet is echter zo groot, dat
haast niemand eraan kan ontsnappen. En hoewel ik nu ook gewoon zou kunnen gaan
leren voor mijn toets wiskunde, zit ik in plaats daarvan dit stukje te
schrijven over hoe ongemakkelijk ik me voel, terwijl ik om de haverklap de
verbinding check. Het voelt haast alsof ik elk contact met de buitenwereld
kwijt ben, alsof ik in een isolatiecel zit, ook al is dat helemaal niet zo.
En
hoewel je waarschijnlijk al aan het twijfelen slaat: ik ben echt niet verslaafd
aan mijn computer en/of internet. Ik zweer het, ik kan perfect zonder. Ik zou
er gewoon eventjes op moeten oefenen en misschien zou ik het dan enkel voor de
meest noodzakelijke dingen gebruiken. Nu lukt het ook al wanneer ik voldoende
andere afleiding heb. Op vakantie
bijvoorbeeld, daar heb ik echt geen nood aan een internetverbinding. Tijdens
het intensief studeren is het ook geen probleem. Al is dat laatste stilaan ook
al onmogelijk geworden om zonder pc te doen. Zo was ik deze week volop
geschiedenis in mijn hoofd aan het stampen, toen er opeens een woord opdook, waarvan
ik niet eens kon bedenken in welke richting ik de betekenis zou moeten zoeken.
In een normale situatie had ik toen mijn trouwe vriend Google geraadpleegd,
maar nu moest ik de Dikke Vandale van onder het stof halen. Ah, zo kon ik
tenminste ook nog eens testen of ik nog de volgorde van mijn alfabet kende. Toen
had ik plots ook een vraag. Meestal stel
ik die dan via mail of chat aan één van mijn klasgenoten. Nu moest ik daar een
telefoontje voor plegen, maar een ik kreeg te horen dat mijn saldo op mijn gsm ontoereikend
was. Vervolgens moest ik dus op zoek naar een telefoonboek om met de vaste
telefoon naar een vriendin te kunnen bellen. www.wittegids.be raadplegen zat er namelijk niet in. Uiteindelijk ben ik blijven zitten
met mijn vraag, want ik had er natuurlijk niet aan gedacht dat we ook niet
kunnen bellen als het internet eruit ligt.
Als
ik dit hier nu allemaal teruglees, besef ik dat het toch wel dringend tijd is
voor actie. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor vele andere mensen van mijn
leeftijd. Toen ik onlangs een navraag deed wat de drie woorden waren die het
eerst in hen opkwam bij het horen van ‘internet’ reageerde zo wat iedereen met
Facebook, Twitter en andere sociale netwerken die ondertussen zo marginaal
geworden zijn dat ik het niet waard vind om hen te vermelden. Maar ik wil helemaal
geen experte worden in de werking van Facebook. Integendeel, ik wil op de
hoogte zijn van wat er speelt in de wereld. Ik wil mijn geest verrijken. Dat
zal niet lukken als ik me bezig blijf houden met het verbeteren van mijn tetris
high score en het volgen van het leven van mijn vrienden mijn nummer één
bezighouding op het internet blijkt te zijn. Het is tijd voor verandering. Als
straks de verbinding eindelijk weer aangaat, ga ik eerst en vooral een
nieuwssite bekijken, zie het als het begin van een lange weg naar de ultieme
bevrijding van de internet-tentakels. En daarna check ik misschien eventjes
Twitter en Facebook, echt heel eventjes maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten