Voor Leila

Met kinderlijk enthousiasme verwelkomt Leila jou terwijl je de woonkamer van het kleine huisje, waar zij en haar mama wonen, binnenstapt. Met twee staartjes van kastanjebruin haar en haar blinkende oogjes waarin hetzelfde bruin van haar haar terugkeert, doet ze je meteen smelten. Ze draagt een rokje dat werkelijk alle kleuren van de regenboog bevat en apetrots laat ze je haar nieuwe sandaaltjes zien, waarbij ze niet genoeg kan benadrukken dat er wel duizenden glittertjes opzitten. Op de kast zie je een verjaardagskroon staan met opschrift: "Leila, vijf!" Wanneer ze ziet dat je ernaar kijkt, zegt ze met een glimlach van puur kindergeluk: "Mooi he. Hebben mijn klasvriendjes voor me gemaakt vorige week! Barry is er een beetje jaloers op." Als je haar wijzende vinger volgt, ontdek je dat ze met Barry de kat des huizes bedoelt die luid ligt te spinnen op tafel. Ondertussen is haar mama druk in de weer om spaghetti klaar te maken, naar verluidt Leila's lievelingsgerecht. Een papa is voorlopig nog nergens te bespeuren.

Het middagmaal is hilarisch. Leila kan duidelijk nog niet erg netjes eten en er komt overal spaghettisaus terecht: op tafel, haar gezicht en jouw nieuwe trui, maar je hebt het ervoor over. Wanneer alles afgeruimd is, slaat de sfeer echter om. Zowel Leila als haar mama beginnen steeds vaker op de klok te kijken. Je begrijpt pas wat er aan de hand is als haar mama zegt: "Leila, meisje, tijd om je valies te gaan pakken, papa komt zo meteen." Leila reageert met een pruillip en een eerste traan bingelt in haar ooghoek: "Maar ik wil niet, mama." Leila's moeder heeft het duidelijk ook moeilijk. Ze bukt zich voor haar dochter, kijkt haar in de ogen en fluistert: "Het is maar voor twee dagen, liefje. Daarna gaan jij en ik weer een heleboel leuke dingen doen!" Ze moet duidelijk moeite doen om niet gewoonweg toe te geven dat ze net zomin wil dat haar dochter dit weekend naar haar vader gaat.

Een uur later gaat de deurbel. Leila heeft een donkerpaars manteltje aangetrokken en staat met een koffertje in de vorm van een lieveheersbeestje klaar in de gang. De man die verschijnt wanneer de deur opengaat, lijkt duidelijk op haar. Een beetje zenuwachtig knikt hij naar Leila's moeder, maar jou schenkt hij geen aandacht. Dan richt hij zich tot Leila: "Liefje, ben je klaar om te vertrekken." Leila piept: "Ja hoor." Daarna draait ze nog een keertje om en heeft haar moeder een dikke smakkerd. Jou werpt ze bij het naar buitengaan nog toe: "Jij bent leuk. Kom je nog eens spelen? Wel twee dagen wachten hoor, dan pas ben ik er weer." Bij jouw thuiskomst merk je dat er de hele namiddag een glittertje op je gezicht moet gezeten hebben: één van de duizenden glittertjes van Leila's nieuwe sandalen.