Stream of conciouss

Ik kijk naar de steeds korter wordende rij voor mij en voel me doodnerveus, ja doodnerveus is wel een woord dat bij me past op dit moment, aan de ene kant zou het kunnen betekenen dat ik een tikkeltje nerveuzer ben dan gewoon nerveus, zoals je gewoon nerveus kan zijn als je een presentatie moet geven voor een twintigkoppige klas of als je in de zetel zit te kijken naar de lotto-uitslag van die week met een ondertussen al met ezelsoren en kreuken versierd biljet, maar ik ben dus doodnerveus wat betekent dat ik mijn lichaam grote porties extra stress bezorg, maar daar neemt mijn lichaam niet zomaar vrede mee hoor, nee nee, mijn lichaam gaat omgekeerd ook wat met mij klooien, mijn blaas wat extra belasten bijvoorbeeld en dat is vervelend, want aangezien ik in de rij moet blijven staan, kan ik niet meer naar het smerige en stinkende toilet waar ik de afgelopen uren al meerdere malen met mijn neus dichtgeknepen mijn behoefte deed, nadat ik uiteraard de wc-bril netjes had afgedekt met een laag wc-papier, wie weet welke viespeuken, of andere doodnerveuze mensen, ook al op die bril gezeten hebben, mijn buik wordt ook niet gespaard van, tja, van wat, ik kan niet zeggen vlinders, want vlinders in je buik voel je zogezegd als je verliefd bent, wat voel je dan in je buik als je doodnerveus bent, misschien spreekt men dan van rupsen in je buik, maar dat is natuurlijk te belachelijk voor woorden dus ik hou het maar op een knoop in m’n maag, oke dat is aan de ene kant waarom ik doodnerveus zou kunnen zijn, aan de andere kant kan ik ook doodnerveus zijn omdat ik nerveus ben dat dit mijn dood word, dat weet ik natuurlijk niet zeker, maar het kan natuurlijk wel, want straks stap ik hier op dat vliegtuig en dan stort het neer boven een of andere oceaan en krijg ik dat flutvestje niet aan of komt dat zuurstofmasker en dan denk ik terwijl ik naar beneden stort: zie je wel ik had moeten luisteren naar mama en ik had niet moeten gaan.